ΓΙΑΤΙ ΕΚΛΑΨΑΝ ΤΑ ΑΛΟΓΑ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ;
Πρόκειται για μετάφραση από την αλβανική του έργου του Γραμματέα της Ακαδημίας Επιστημών, Βασίλ Τόλε. Aλλά μια ιδιαίτερη μετάφραση. Ο ακαδημαϊκός συγγραφέας του στην αλβανική, αποδέχτηκε να καταγραφούν στην μετάφραση οι θέσεις μου στα θέματα που αυτός προσεγγίζει. Πρόκειται για θέσεις που μου επιτρέπουν να βάλω ως τίτλο στην εισαγωγή μου ότι συμφωνούμε … διαφωνώντας !
Αντικείμενο του βιβλίου είναι το πολυφωνικό τραγούδι και τραγούδισμα. O Τόλε από θέση ακαδημαϊκού επιμένει ότι πρόκειται για αλβανικό και με βάση τον ισχυρισμό αυτό επιδιώκει να οικειοποιηθεί τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό, παραχαράσσοντας ακόμα και τους βασικούς πυλώνες του αρχαίου και διαχρονικού ελληνικού πολιτισμού. Γνωστός ο στόχος. Συνεπώς, θεώρησα χρέος μου ώστε ο Έλληνας αναγνώστης να προσέξει τον τρόπο σκέψης ενός σύγχρονου Αλβανού, ανθρώπου των γραμμάτων με τίτλο ακαδημαϊκού, ως προς την τεχνική και την οδό, από τα οποία προσεγγίζεται ο αρχαίος και διαχρονικός ελληνικός πολιτισμός της Ηπείρου, για να τεθεί στην υπηρεσία μιας ιδεολογίας, που καλλιεργείται από τα μέσα του ΧΙΧ αιώνα προκειμένου να προωθήσει επιδέξια την πιο φιλόδοξη θεωρία περί αλβανικής εθνογένεσης.
Από ελληνική συλλογική οπτική γωνία όμως νιώθω μειονεκτικός έναντι του Τόλε, διότι εκείνος πέτυχε το στόχο του. Για εθνοκεντρικούς λόγους, το σε διηνεκή πολιτιστική σταδιοδρομία πολυφωνικό τραγούδι ως το ζωντανό, διαπολιτισμικό, αισθητικό έμβλημα του ηπειρωτισμού και της ηπειρωτικότητας, χαίρει από χρόνια τώρα την προστασία της ΟΥΝΕΣΚΟ ως καθαρά αλβανικό. Στην Ελλάδα επικρατεί αδιαφορία, ή το χειρότερο, απάντησε στηρίζοντας έναν πολιτιστικό σύλλογο να πετύχει την ιδιότητα μέλους της ΟΥΝΕΣΚΟ. Όχι όμως το ελληνικό ηπειρωτικό πολυφωνικό τραγούδι που οδηγεί στην αρχέγονη μήτρα του μαντείου της Δωδώνης.
Ballkan i dehur (Μεθυσμένα Βαλκάνια)
(92 σελίδες)